Zapalenie skórno - mięśniowe

Zapalenie skórno - mięśniowe (Dermatomyositis, Polymyositis - wielomięśniowe) to przewlekła choroba idiopatyczna z zapalnymi miopatiami i zajęciem skóry. Zmiany chorobowe wyrażają się najczęściej osłabieniem mięśni obręczy barkowej, biodrowej i szyi, często występują wykwity skórne, zmiany w przełyku, płucach i sercu. Na zapalenie skórno mięśniowe najczęściej chorują kobiety, zwykle przed 50 rokiem życia.

W swoim przebiegu zapalenia skórno-mięśniowe może mieć postać ostrą lub przewlekłą i współistnieje często z chorobami nowotworowymi.

Przyczyna zapalenia skórno-mięśniowego do dziś nie została wyjaśniona.

Objawy zapalenia skórno-mięśniowego

Do głównych objawów zapalenia skórno-mięsniowego należą:
- osłabienie mięśni proksymalnych zazwyczaj obręczy biodrowej, barkowej lub zginaczy przednich szyi
- osłabienie mięśni oddechowych i mięśni przełyku (dysfagia)
- w zaawansowanym stadium choroby dochodzi do zaniku mięśni
- bóle stawów
- zaburzenia rytmu pracy serca i przewodzenia
- osłabienie mięśni przewodu pokarmowego
- możliwe zmiany skórne (dermatomyositis) tj., przebarwienie powiek, obrzęk wokół oczu oraz zaczerwieniona i łuszcząca się skóra kolan, łokci, góry klatki piersiowej szyi i plecach.

W badaniach dodatkowych: OB jest miernie przyspieszony, podwyższony poziom gammaglobulin w surowicy krwi, podwyższony poziom aktywności enzymów wskaźnikowych (kinaza kreatynowa, aldolaza, aminotransferazy).

W wyniku biopsji mięśni stwierdza się w nich zmiany zapalno-zwyrodnieniowe m.in. ogniskowa martwica, nacieki zapalne komórek jednojądrzastych wokół naczyń, nasilona fagocytoza.

Diagnoza zapalenia skórno-mięśniowego

Diagnoza zapalenia skórno-mięśniowego opiera się o następujące kryteria:
- zmiany zapalno-zwyrodnieniowe mięśni
- symetryczne osłabienie mięśni obręczy biodrowej oraz mięśni szyi i dysfagia - postępujące na przestrzeni tygodni lub kilku miesięcy.
- podwyższenie w surowicy krwi aktywności enzymów cytoplazmatycznych z mięśni
- zmiany elektromiograficzne

W diagnozie różnicowej zapalenia skórno-mięśniowego należy wykluczyć dystrophia musculorum progressiva (przerost mięśni łydek), , miopatię w przebiegu sarkoidozy lub toksoplazmozy, trychinozę, schorzenia neurologiczne (obwodowe lub centralne).

Leczenie zapalenia skórno-mięsniowego

W leczeni zapalenia skórno-mięśniowego podaje się choremu kortykosteroidy (prednizon) lub podejmowana jest terapia lekami immunosupresyjnyrni: azatiopryną, 6-merkaptopuryną, cyklofosfamidem czy metotreksatem.