Niedomykalność zastawki aorty

Niedomykalność zastawki aorty (Insufficientia valvulae aortae) to wada serca, polegająca na cofaniu się krwi w czasie rozkurczu serca z aorty (tętnicy głównej) do lewej komory serca, na skutek niedomykania się płatków półksiężycowatych zastawek aorty. Najczęstszym powikłaniem w tej wadzie jest niewydolność krążenia i bakteryjne zapalenie wsierdzia.

Aorta

Aorta - to główna i największa tętnica organizmu. Zaopatruje cały ustrój w krew tętniczą bogatą w tlen.

Aorta wychodzi z lewej komory serca, a tuż przy ujściu z lewej komory zaopatrzona jest w trzy zastawki półksiężycowate. Zastawki aorty zbudowane są z błon o kształcie półksiężycowatym – stąd nazwa.

Umożliwiają one przepływ krwi z lewej komory do tętnicy głównej i zapobiegają cofnięciu się krwi w czasie rozkurczu z aorty do lewej komory przez nagłe zatrzaśnięcie się i napięcie płatków półksiężycowatych. Zastawki aorty są grubsze i mocniejsze od zastawek półksiężycowatych tętnicy płucnej ze względu na silniejsze ciśnienie krwi panujące w lewej komorze serca (krążenie duże).

Przyczyny i przebieg niedomykalności zastawki aorty

Przyczyną niedomykalności zastawki aorty jest jej uszkodzenie. Czynnikami sprzyjającymi uszkodzeniu zastawki półksiężycowatej aorty są:
- przebyta choroba reumatyczna,
- kiła,
- bakteryjne zapalenie wsierdzia,
- uraz serca
- lub jako wada wrodzona

W wyniku wady serca jaką jest niedomykalność zastawki półksiężycowatej aorty dochodzi do nieszczelności w lewej komorze serca i wstecznego odpływu krwi z aorty do lewej komory. Na skutek dolania się krwi z aorty do napływającej z przedsionka krwi w lewej komorze dochodzi do wzrostu ciśnienia i zwiększenia objętości rozkurczowej lewej komory serca. W oszczędnym trybie życia silny skurcz lewej komory serca oraz przedłużony okres wyrzucania krwi może kompensować nawet dużą niedomykalność zastawek. Chorzy mogą więc nie odczuwać żadnych dolegliwości. Jednak w przebiegu choroby stopniowo dochodzi do znacznego przerostu lewej komory serca – tzw. serca wolego (cor bovinum).

Objawy niedomykalności zastawki aorty

Najczęstsze objawy niedomykalności zastawki aorty to:
- silne bicie serca
- uczucie duszności
- zawroty głowy i omdlenia (związane z niedokrwieniem mózgu)
- bóle wieńcowe

W badaniach dodatkowych stwierdza się:
- powiększenie lewej komory serca
- szmer rozkurczowy (miękki o wysokiej tonacji)
- uderzenie koniuszkowe podnoszące, przesunięte w lewo i w dół
- szmer holosystoliczny nad koniuszkiem
- o ciężkiej niedomykalności świadczy skurczowy szmer typu wyrzutowego nad podstawą serca
- nad koniuszkiem może pojawić się szmer Austin-Flinta (szmer rozkurczowy lub przedskórczowy)
- wysokie i szybkie tętno – tzw. tętno Corrigana
- typowe jest bardzo niskie ciśnienie rozkurczowe krwi (nawet poniżej 60 mm Hg) przy prawidłowym ciśnieniu skurczowym. Powoduje to tętnienie naczyń obwodowych z możliwym objawem de Musseta.
- objaw Hilla – wyższe ciśnienie skurczowe na tętnicy udowej niż ramieniowej
- podwójny ton Traubego – słyszalny nad tętnicą udową głośny ton skurczowy i rozkurczowy
- tętno włośniczkowe na płatkach małżowin usznych, wargach lub paznokciach (objawia się naprzemiennym blednięciem i zaczerwienieniem)
- objaw Duroziera - szmer skurczowy i rozkurczowy tętnicy udowej charakterystyczny przy nieznacznym uciśnięciu stetoskopem
- badanie EKG wskazuje na cechy przeciążenia lewej komory

Diagnoza niedomykalności zastawki aorty

Diagnoza niedomykalności zastawki aorty opiera się głównie na:
- badaniu radiologicznym wskazującym na powiększenie lewej komory serca,
- stwierdzeniu w wywiadzie wyżej wymienionych objawów obwodowych,
- w badaniu EKG wyraźne cechy przeciążenia lewej komory serca

Leczenie niedomykalności zastawki aorty

Leczenie niedomykalności zastawki aorty jest zachowawcze. W przypadku chorych z etiologią kiłową stosowane jest leczenie przeciwkiłowe, a o podłożu reumatycznym polega na profilaktyce nawrotów choroby reumatycznej.

Leczenie operacyjne niedomykalności zastawki aorty podejmuje się u chorych z dużą niedomykalnością i niewydolnością krążenia przez wszczepienie sztucznej zastawki serca.

Żaneta Malec

Bibliografia:
1. "Choroby wewnętrzne", Andrzej Szczeklik, wyd. Medycyna Praktyczna, Kraków
2. "Interna Harrisona", Fauci, Braunwald, Isselbacher, Wilson, Martin, Kasper, Hauser, Longo, wyd. Czelej, Lublin
3. "Choroby wewnętrzne", Franciszek Kokot, wyd. Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa
4. "Interna", Włodzimierz Januszewicz, Franciszek Kokot, wyd. Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa

Powiązane artykuły:

Komentarze artykułu

renia | 2008-11-22 13:40:13

Witam. Mój synek 9-miesięczny jest po zabiegu zwężenia zastawki aortalnej,zabieg miał 6 miesięcy temu i od tmtej pory ma częstoskurcze.zawsze pojawiają się na wieczór gdy mały śpi przeważnie są to krótkie wstawki.Jak długo sięto może utrzymywać? I czy jest to dla niego niebezpieczne? Dodam jeszcze że mały w tedy spokojnie śpi.Proszę o pomoc.

qubik128 | 2009-09-18 20:27:45

Operacja jest bezpieczna??
Jaki jest koszt mniej wiecej ??