Moczówka prosta

Moczówka prosta (łac. diabetes insipidus) to choroba charakteryzująca się nieprawidłowym zagęszczeniem moczu, spowodowana niedoborem działania hormonu antydiuretycznego wydzielanego przez tylny płat przysadki mózgowej lub niewrażliwością nerek na jego działanie.

Hormon antydiuretyczny (ADH, wazopresyna) powstaje w przedniej części podwzgórza w obrębie jąder nadwzrokowych i przykomorowych. Następnie przenika wzdłuż wypustek nerwowych podwzgórza do przysadki mózgowej, skąd jest wydzielany. Hormon antydiuretyczny wpływa na ciśnienie osmotyczne krwi, zmniejsza ilość wydalanego moczu i powoduje zagęszczenie moczu.

Niedobór hormonu antydiuretycznego ma podłoże wrodzone lub następuje w wyniku uszkodzenia układu podwzgórzowo-przysadkowego, mowa wówczas o moczówce prostej ośrodkowej. Jeżeli natomiast zaburzenie występuje w wyniku braku wrażliwości cewek nerkowych na działanie hormonu antydiuretycznego mówimy o moczówce prostej nerkowej.

Objawy moczówki prostej

- częsta potrzeba pragnienia i oddawania moczu, zwłaszcza nocą
- wydalanie dużych ilości jasnego moczu (nawet do 15 l na dobę)
- niezdolność nerek do zagęszczenia moczu
- odwodnienie ustroju i związane z nim zaburzenia świadomości i podwyższona temperatura ciała
- ogólne osłabienie i zmęczenie

Ograniczenie spożywanych płynów nie zwiększa ciężaru właściwego moczu prowadzi jedynie do odwodnienia chorego.

Leczenie moczówki prostej

Terapia moczówki prostej opiera się na diagnozie i leczeniu choroby podstawowej. Przy czym chorzy powinni wypijać dostateczną ilość płynów.

Leczenie farmakologiczne moczówki prostej jest przewlekłe i polega na substytucyjnym podawaniu brakującego hormonu. Przeważnie terapia ta trwa do końca życia chorego.